Ένα δείγμα του μινιμαλιστικού νεοκλασσικισμού του Wim Mertens και η μετάφρασή του στην γλώσσα της γενιάς του drum machine από τον Vaughn Robert Squire, aka Sixtoo...
Ρε, τι κακό και τούτο με την μανία ετεροπροσδιορισμού μας και τις αναγωγές στα δυτικά πρότυπα. Το ρεμπέτικο ως εγχώριο blues ή ο Χρηστάκης ως Έλλην Τζόνι Χάλιντεϊ!!!!
Κι έτσι κι αλλιώς, μέγα άσμα ερωτικό και πένθιμο το κάτωθι... Η πενιά στα κουπλέ δεν υπάρχει, αν και στο ρεφραίν ρέει άφθονα η κλάψα η απροσμέτρητη. Στον αέρα έπαιξε στουντιακή έκδοση αναγκαστικά, αν και ο άρτος εδράζεται εμφανώς στο ζωντανό το πράμα...
Όταν αποφαίνεται ΤΟΣΟ εκκωφαντικά ο λαός, άντε εσύ να αρθρώσεις λόγο περί ηχητικών και άλλων λεπτομερειών, δίχως να βουλιάξεις στην κινούμενη άμμο γκρίνιας και γραφικότητας. Πόση αξία φέρει εν τέλει ένα τέτοιο «ευγενές» εγχείρημα, απ' τη στιγμή που η πάσα ειλικρίνεια των στιγμών ρέει καταρρακτωδώς και αδιαλείπτως από χιλιάδες νεανικά σώματα –συν κάτι λιγότερες χιλιάδες πιο μπαταλεμένα; Ειλικρινά, απάντηση δεν διαθέτω.